"Antakya'ya son gidişimde, ayrılmadan önce (depremden bir gün önce) samimi, iyi insanların çalıştığı, işini seven ve ustalıkla yapan insanların olduğu bir yere gittim. 😔 Başta Çetin Bey olmak üzere her birinin çok iyi durumda olmasını diliyorum. 🙏" Bunu depremden sonraki ikinci haftada yazdım ama paylaşmak istemedim... Daha sonra Çetin Bey'e ulaşabildim ve tüm ekibin ve ailesinin güvende olduğunu duyunca rahatladım. Tabii onlar da Antakya'da yaşayan ailem gibi evsiz kalmış, çok sayıda can kaybetmiş, şehir dışındaki akrabalarının yanına sığınmışlardı. Ama hayatta kalmaları bir mucizeydi. Bu harika haberi, kilometrelerce uzakta olan ve Çetin Bey'i hiç tanımayan insanlarla bile aptal bir sevinçle paylaştım (ondan önce çevremdekiler saçlarımı çok beğenmişlerdi). 😊 Bu sabah Google bana hatırlattı. Meğer kaygıyla yazdığım ilk bölüm taslakta kalmış, tamamlıyorum. Başta ailem olmak üzere hayatta kalan herkese Allah'a şükürler olsun... Tüm sevdiklerimizin kayıp ruhları mekanları cennet olsun. 🤲🙏 Bu felaketin ülkemizde ve dünyada gördüğümüz ve göreceğimiz son yıkım olarak kitaplarda ve zihinlerde kalmasını Cenab-ı Allah'tan niyaz ediyorum. 🙏
